Walka o autonomię
Pod panowaniem Persów znajdowały się Ziemi greckie w Jonii na zachodnim wybrzeżu Azji Mniejszej. W roku 499 Jonowie wsparci przez Ateńczyków zbuntowali się. Sześć lat później powstanie stłumiła armia Dariusza. Władca Persów mógł teraz zwrócić się ku pozostałej części Greków. Rozesłał swych wysłanników, domagając się podporządkowania ze strony państw greckich. Większość przystała na jego warunki, jednak Sparta i Ateny odmówiły posłuszeństwa, dokonując egzekucji perskich emisariuszy. Tym samym wypowiedziały Persji wojnę. Gdy Grecy wypowiedzieli wojnę Persom, stanęli do walki z prawdziwym mocarstwem. Należy pamiętać, że władcy perscy dokonali czegoś, czego nikt przedtem nie dokonał: udało im się zjednoczyć pod jednym panowanie dawne ośrodki cywilizacji Bliskiego Wschodu: Mezopotamię, Wyżynę Irańską, Wyżynę Anatolijską oraz Egipt. Jednocześnie poszerzyli swoje wpływy w północnej Grecji. Kiedy Aleksander Wielki w IV w. rozpoczął podboje, dokonał tego, co wcześniej osiągnęli władcy perscy, a co w jego czasach nie stanowiło już takiego wyzwania. Persja była niesamowicie bogatym mocarstwem. Kiedy Aleksander podbił je w roku 330, przejął ze skarbca olbrzymie zasoby srebra.